Зошто на современите професионалци им е потребна обука за деловен бонтон

Овластениот сметководител Џин Маркс, во својот текст за „Гардијан“, потсетува дека како сертифициран јавен сметководител мора да собере најмалку 80 часа кредити за континуирано професионално образование на секои две години. Слични барања имаат и многу други професии и занимања, меѓу кои адвокатите, здравствените работници, инженерите, електричарите, водоводџиите и одредени изведувачи. Според него, тоа е добра идеја, а ваквите професионални барања често вклучуваат и обука за етика. Но, смета дека само освежувањето на знаењето за етика не е доволно — потребно е нешто уште поважно: бонтон.

Една фирма за ризичен капитал, како што пишува „Гардијан“, организира „завршно училиште за бонтон“ за основачи на стартапи и технолошки претприемачи, за да научат како да се облекуваат и да се однесуваат во општество, како и како да го надминат стравот од рибини јајца. Меѓу темите што се обработуваат се важноста на носењето костум и вратоврска на презентација, разбирањето како да се „пристапи кон различни простории“, изборот на вина и начинот на јадење кавијар.

Маркс оценува дека тоа можеби е важно за некои, но е сосема бескорисно за мнозинството. Бонтонот, тврди тој, оди многу подалеку од рибини јајца и станува клучна менаџерска вештина. Според „Енциклопедија Британика“, бонтонот е систем на правила и конвенции што го регулираат општественото и професионалното однесување. Во секоја општествена единица постојат прифатени правила на однесување поддржани и спроведувани со законски кодекси, но и норми на однесување наложени од обичаите и спроведувани преку групен притисок.

За Маркс, бонтонот не е само облекување, социјализација или јадење кавијар.

Маркс нагласува дека ваквата обука е потребна сега повеќе од кога било, бидејќи американското работно место е далеку поразновидно отколку пред неколку генерации — не само расно, туку и религиозно, културно, политички и генерациски. Жените сочинуваат околу половина од работната сила, а четири генерации можат да се најдат под ист покрив. Вработените имаат различни религии, сексуални ориентации, политички убедувања и идеи за тоа што е прифатливо однесување. Како што вели, секој си има своја „работа“, а тоа како сопствениците, менаџерите и колегите одговараат на туѓата „работа“ е токму бонтон.

За да успее еден бизнис, смета тој, менаџерите не само што треба да ги владеат техничките барања, туку мора да бидат вешти во разбирањето на културите, религиозните убедувања, политичките склоности, ставовите, потеклото и начините на облекување. Како пример наведува дека конзервативен христијански менаџер треба да знае како со почит да управува со муслимански вработен, а прогресивен менаџер — како со почит да управува со вработен од редот на „Мага“. Дваесет и петгодишник треба да работи со шеесет и петгодишник, и обратно. Според него, целта не е сите да станат поубави, туку луѓето да бидат полесни за работа — а со тоа и попродуктивни.

Маркс предлага еден голем чекор: да се прошири идејата за „завршно училиште за бонтон“ на фирмата за ризичен капитал. Не за тоа како се комбинираат вина, туку за тоа како подобро да се однесуваме со другите што се различни и како да им покажеме почит. Зошто да не се почне, прашува тој, токму од милионите професионалци во земјата кои се должни да поминат континуирано професионално образование за да ги задржат своите деловни лиценци. Техничката експертиза е важна, но ако веќе ги принудуваме професионалците да поминат десетици часови во училници, тој вели дека со задоволство би заменил четири од нив за нешто што навистина би можело да нè направи подобри во однесувањето еден со друг. Четиричасовен курс за бонтон нема да ги реши светските проблеми, но, како и секој курс, нешто ќе се запамети и нешто ќе се пренесе врз учесниците — а тоа нешто може да помогне да се намали конфликтот.