Женско скелеџиство: како да се изгради иднината на една вештина што не се автоматизира

Дебатата за недостигот на работници во скелеџиството не треба да се сведе на прашањето кој традиционално станувал скелеџија, туку кој е подготвен и способен да ја научи оваа вештина и да ги исполни истите стандарди. Тоа е ставот на Ема Класен, основач на Асоцијацијата „Жени во скелеџиство“ (WiSA), која одговара на текстот на Ејдријан Чајлс за кризата со вработување во оваа област.

Класен потврдува дека скелеџиството е тешка работа која бара физичка издржливост, вештина, проценка и соодветна обука. Токму затоа, како што наведува таа, тоа природно не е работа за секого — ниту за мажи, ниту за жени. Но, бидејќи индустријата веќе се соочува со значителен недостиг на кадар, според неа е неопходно да се прошири кругот на луѓе кои скелеџиството го гледаат како вистинска кариера.

Класен нагласува дека никој не предлага намалување на критериумите. Скелеџиството бара сила, но и техника, тимска работа, обука и значителна вештина, а стандардите треба да останат стандарди. Таа ја поддржува и поентата на Чајлс за вештачката интелигенција: скелеџиството е практична, стручна работа која не може едноставно да се автоматизира. Британија, како што пишува таа, сè уште има потреба од луѓе кои можат да градат, да решаваат проблеми и безбедно да работат со свои раце.

Ако скелеџиите стануваат сè поретки, заклучува Класен, одговорот можеби е пошироко да се бара следната генерација — а дел од неа ќе бидат жени.