Женско скелеџиство: како да се изгради иднината на една вештина што не се автоматизира
Автор: Редакција на FinPortal.mk ·
Дебатата за недостигот на работници во скелеџиството не треба да се сведе на прашањето кој традиционално станувал скелеџија, туку кој е подготвен и способен да ја научи оваа вештина и да ги исполни истите стандарди. Тоа е ставот на Ема Класен, основач на Асоцијацијата „Жени во скелеџиство“ (WiSA), која одговара на текстот на Ејдријан Чајлс за кризата со вработување во оваа област. Класен потврдува дека скелеџиството е тешка работа која бара физичка издржливост, вештина, проценка и соодветна обука. Токму затоа, како што наведува таа, тоа природно не е работа за секого — ниту за мажи, ниту за жени. Но, бидејќи индустријата веќе се соочува со значителен недостиг на кадар, според неа е неопходно да се прошири кругот на луѓе кои скелеџиството го гледаат како вистинска кариера. Класен нагласува дека никој не предлага намалување на критериумите. Скелеџиството бара сила, но и техника, тимска работа, обука и значителна вештина, а стандардите треба да останат стандарди. Таа ја поддржува и поентата на Чајлс за вештачката интелигенција: скелеџиството е практична, стручна работа која не може едноставно да се автоматизира. Британија, како што пишува таа, сè уште има потреба од луѓе кои можат да градат, да решаваат проблеми и безбедно да работат со свои раце. Ако скелеџиите стануваат сè поретки, заклучува Класен, одговорот можеби е пошироко да се бара следната генерација — а дел од неа ќе бидат жени.