Во Велико Градиште без локални медиуми: граѓаните живеат од вести „од уста до уста

Во Србија, бројот на регистрирани медиуми не значи нужно и пристап до локални вести. Додека граѓаните сè почесто се потпираат на социјалните мрежи и на информациите што се пренесуваат од уста до уста, прашањата од јавен интерес остануваат без континуирано новинарско следење, пишува Сања Ѓорѓевиќ во текстот посветен на животот без локални медиуми.

Во Велико Градиште нема локална редакција што секојдневно го следи животот во градот. Затоа жителите често се потпираат на социјалните мрежи и на „Радио Милева“ – локален израз за информации што се пренесуваат од човек на човек. Но, ваквиот начин на комуникација не може да го замени редовното, проверено и критичко новинарство.

И покрај тоа што неговото име можеби сугерира поинаку, Велико Градиште е мал град. Се наоѓа на Дунав, во источна Србија, во близина на границата со Романија. Според пописот од 2022 година, градот има 5.518 жители, додека целата општина има 15.455 жители.

Кога Ненад Михајловиќ, познат како Гоја, сака да дознае што се случува во неговиот град, ги отвара социјалните мрежи. Велико Градиште нема сопствена редакција, а медиумите од соседните градови само повремено известуваат за локалните случувања.

Велико Градиште е познато по Сребреното Езеро, некогашен ракав на Дунав кој бил преграден и претворен во езеро, а денес е популарна туристичка дестинација. Областа околу езерото во последните години доживеа интензивен туристички развој. Посетителите ги привлекуваат и блиската Голубачка тврдина и манастирот Тумане. Но, кога Велико Градиште ќе се најде во вестите, известувањето најчесто се фокусира на туристичките атракции и настани, додека секојдневните проблеми на жителите и работата на локалните институции добиваат значително помалку внимание.

– Локалните медиуми во регионот, всушност, се само гласноговорници на владејачкиот мејнстрим естаблишмент и објавуваат само позитивни текстови за нив – вели Михајловиќ.

Кога националните медиуми известуваат за Велико Градиште, тоа често е во контекст на црната хроника. Во потрага по информации за секојдневниот живот во градот, Михајловиќ главно се потпира на социјалните мрежи, иако е свесен дека информациите што ги наоѓа таму не се секогаш проверени.

– Ги собираш трошките што паѓаат од нечија маса преку социјалните мрежи – вели Михајловиќ.

Милена Димитријевиќ, директорка на библиотеката „Вук Караџиќ“, исто така ги следи вестите преку социјалните мрежи. Сепак, во мала средина како Велико Градиште, според текстот, тоа често е единствениот начин да се дознае што се случува, бидејќи нема редовно новинарско следење на локалните настани.

Случајот на Велико Градиште е илустрација за пошироката состојба во Србија, каде што формалното постоење на голем број регистрирани медиуми не гарантира и реална достапност на локални, проверени информации. Граѓаните во помалите средини сè почесто се потпираат на неформални канали – социјални мрежи и разговори „од уста до уста“ – додека прашањата од јавен интерес остануваат без континуирано, критичко и проверено новинарско следење.