Величествената илузија на аркадните игри: што ни кажува машината за играчки за кризата со трошоците за живот
Автор: Редакција на FinPortal.mk ·
Пред околу една деценија, финансиската криза беше стара речиси десет години, а авторката на текстот во The Guardian поминувала многу повеќе време во аркади, бидејќи нејзините деца биле под десет години. Таму ја забележала играта со метална канџа: вложувате фунта и се обидувате да зграпчите играчка што не вреди ни приближно една фунта. Проблемот бил што канџата никогаш не фаќала играчка. Фрустрацијата за шестгодишно дете била огромна, а секоја изгубена фунта го правела плишаното хрчаче сè посакувано. Но, за авторката било уште полошо, бидејќи се држела до некаква преостаната идеја од осумдесеттите за „аркадна чест“ — дека по седмата фунта машината едноставно мора да ви даде играчка. Тоа не се случило. Никогаш. Таа игра, вели авторката, почнала да изгледа како добра метафора за економијата. Тоа било во периодот меѓу 2015 година и Брегзит, по што политиката престана да се занимава со секојдневната живеаливост. Претходно важел непишан код на капитализмот: ако учиш вредно, ќе добиеш работа; ако работиш вредно, ќе можеш да си дозволиш да живееш; а со време, ако најдеш друг човек што работи вредно, ќе можеш да имаш семејство и да го прехраниш. Но тој код се распаѓал, а никој не сакал да го признае тоа. Институциите го забележале проблемот. Конгресот на синдикатите (TUC) во 2014 година пресметал дека само една од 40 нови работни места е со полно работно време. Географот Дени Дорлинг забележал дека една петтина од луѓето имаат потреба од парична помош за да го платат киријата, а просечните цени на куќите во Англија и Велс биле речиси девет пати повисоки од просечните плати. Истата година, здравствената служба забележала дека бројот на деца со недостаток на витамин Д и рахитис се зголемил тројно од 2009 година. Многумина приватно мислеле дека „целата работа е наместена“, иако, колку што знае авторката, само таа ја забележала неодоливата сличност со аркадата во Рамсгејт. Десет години подоцна, луѓето се многу појавно свесни за тоа, но очекувањата и јазикот се смениле. Зборуваме