Тринаесетгодишно момче почина по напад со нож во Чаир, статистиката за врсничко насилство бара итна реакција

Тринаесетгодишно момче им подлегна на тешките повреди на срцето нанесени со нож, повеќе од три недели по бруталниот физички инцидент што се случи во скопската општина Чаир. Трагичниот исход од нападот, извршен на 31 август на улицата „Македонско-косовска бригада“, повторно го вклучи црвениот аларм во општеството поради загрижувачкиот бран на насилство меѓу малолетниците.

Во инцидентот учествувале пет лица – четири малолетни момчиња и еден 19-годишник. Полицијата на местото на настанот заплени три ножеви и една гумена палка, што јасно говори за подготвеноста за радикално насилство кај сè помлади генерации. Јавното обвинителство, кое првично го водеше случајот како кривично дело „насилство“, по смртта на момчето се очекува да направи преквалификација на делото во согласност со Законот за малолетничка праведност.

Иако официјалните извештаи на Министерството за внатрешни работи за овој септември покажуваат статистички пад на вкупниот број на убиства и обиди за убиства на ниво на држава, инцидентите во кои се вклучени малолетници со ладно оружје остануваат горлив проблем. Податоците на меѓународните организации како УНИЦЕФ откриваат сурова реалност: секое десетто дете на возраст од 11 до 15 години е редовна жртва на малтретирање во училишните дворови, додека речиси една четвртина од младите, односно 23 отсто, пријавиле дека биле изложени на некаков облик на врсничко насилство. Ова покажува дека физичките пресметки на улиците честопати се само радикална завршница на долготраен, нерешен булинг.

По трагедијата, со остра реакција се огласи коалицијата „Глас против насилство“, упатувајќи сочувство до семејството, но и јасно барање за одговорност од надлежните. Граѓанските активисти и психолозите предупредуваат дека ваквите настани повеќе не смеат да се третираат како „изолирани инциденти“. Тие бараат итно воведување на долгорочни превентивни програми во основните и средните училишта, зголемено полициско присуство околу критичните зони и поригорозни контроли.

Овој случај уште еднаш ја отвори дебатата за тоа каде затајува системот – во семејството, во образовните институции или во казнената политика за малолетници. Додека истрагата за настанот во Чаир ја чека својата правна разврска, јавноста останува во исчекување на конкретни чекори кои ќе спречат уличните пресметки.

Според податоците изнесени во јавноста, насилството меѓу врсниците не е изолиран феномен, туку континуиран процес кој кулминира со најтешки последици. Затоа превенцијата, а не само реакцијата по трагедијата, се наметнува како основен приоритет за институциите и за целото општество.