Технологијата влегува во борбата против непријатните мириси во Силициумската Долина

Милпитас, богат град во калифорнискиот технолошки центар Силициумската Долина, со децении се соочува со проблем со непријатни мириси. Жителите мора да трпат тешки мириси што доаѓаат од индустриските локации, меѓу кои и депонија за отпад на површина од 342 акри. „Кога првпат се преселив овде, не можев да го отворам прозорецот повеќе од 10 години“, изјави Чиа-Линг Конг, инженер во технолошка компанија, која живее на околу половина милја од депонијата. Иако состојбата се подобрила во последните години, таа вели дека таа и нејзините соседи сè уште мора да се соочуваат со околу „два или три часа лоши мириси дневно“.

Како што доликува на Силициумската Долина, заедницата ги полага надежите во технологијата. Операторите на депонијата Њубај Ајленд добиле наредба од локалните власти да користат дронови и да инсталираат монитори за систематско следење и мерење на хемикалиите одговорни за непријатните мириси. Исто така, од нив е побарано да ја автоматизираат собирањето на гасовите од депонијата што ги предизвикуваат мирисите. Конг е оптимист дека пристапот заснован на податоци ќе направи разлика. „Се надевам дека со ова континуирано следење ќе биде полесно да се утврдат проблемите во моментот кога ќе почнат.“ Операторите на депонијата велат дека се посветени на безбедно работење и заштита на квалитетот на воздухот.

Како во Милпитас, каде Конг е дел од граѓанска кампања против мирисите, така и заедниците ширум светот реагираат поради непријатните мириси што го прават секојдневниот живот неподнослив. Понекогаш виновна е депонија за отпад, понекогаш пречистителна станица за отпадни води или фабрика што смрди. Кога поплаките ќе се натрупаат, нивното решавање не е секогаш едноставно. Многу земји немаат прописи што уредуваат како да се управува со мирисите. Во САД, на пример, Агенцијата за заштита на животната средина не ги регулира мирисите од животната средина како загадувач, што значи дека државите и локалните власти ја преземаат одговорноста.

Урбаното ширење често е дел од проблемот, бидејќи ги приближува заедниците до капацитетите што мирисаат, кои историски биле држани на растојание. Ова создава поголема побарувачка за технологии за следење и спречување на мириси. Консултантот за мириси Мајкл Бул вели дека луѓето сè повеќе се загрижени поради мирисите во соседството. „Се градат објекти сè поблиску до процеси што мирисаат… како што земјиштето станува сè повредно, има и пополнување на празнините“, вели Бул. Тој зборува за своите искуства во Обединетото Кралство, но слична е состојбата во многу делови од светот.

Експертите за решавање на индустриските мириси велат дека најдобрите технологии, кога се користат правилно, можат да отстранат 90% или повеќе од целните соединенија одговорни за мирисите. Но тоа може да биде скапо, па некои оператори избираат поедноставни и поевтини решенија, меѓу кои и маскирање на мирисите од депонијата или преработката на отпадни води со прскање огромни количини дезодоранси. Експертите за мириси контактирани за овој текст беа скептични за ефективноста на таквите индустриски освежувачи на воздух. „Според мене, тие веројатно нема да ги променат мирисите“, вели Бул, кој ги споредува со омекнувач за ткаенини.

Лошите мириси од локациите за отпад, честа причина за поплаки, се меѓу најсмрдливите и најтешките за решавање, според Карлос Дијаз, еколошки консултант со седиште во Шпанија. „Депонијата е тешка за третирање бидејќи имате многу голема површина“, вели тој. На некои места барем технологијата прави вистинска разлика. Жителите на Де Мојн, Ајова, долго се жалеа на таканаречениот „Истсајд Фанк“, гнил мирис што според жителите се шири над делови од градот. Студија нарачана од градските власти покажала дека три индустриски месни компании се меѓу виновниците. „Во радиус од 10 милји има околу половина милион луѓе“, вели Далтон Џејкобус, кој работи во Одделението за услуги за соседството. „Ако ветровите дуваат од погрешна насока, 100. 000 луѓе можат да бидат во средината на тој облак од мирис.

Властите сега плаќаат околу 240. 000 долари (182. 000 фунти) годишно за технологија за следење на смрдеата, за да можат да преземат мерки. „Она што сакавме да го направиме е да изградиме прстен од монитори за мириси околу капацитетите за кои се сомневавме дека испуштаат мириси“, вели Џејкобус. Мониторите, кои мерат нивоа на хемиски соединенија во воздухот, работат во комбинација со временска станица за да обезбедат податоци во реално време за концентрациите што доаѓаат од секој капацитет врз основа на шемите на ветерот. Ова стави крај на префрлањето на вината за тоа кој е виновен секој пат кога мирис ќе предизвика поплаки, вели Џејкобус. „Сега можеме со разумна сигурност да кажеме дека ‚овој настан со мирис навистина потекнува од вашиот капацитет‘.