Ревизорскиот извештај за Кичево ја отвора дилемата: управување наместо етничка мобилизација

Последниот извештај на Државниот завод за ревизија за Општина Кичево ја отвора другата страна на приказната за тоа што добиваат граѓаните кога етничката мобилизација станува поважна од квалитетот на управувањето. Ревизорите изразиле неповолно мислење за финансиските извештаи и законитоста на работењето на општината за 2024 година, во времето кога на чело на Кичево беше Фатмир Дехари од ДУИ. Овој наод доаѓа по дилемата што ја отвори повикот на Арбен Таравари за етничко обединување околу кандидатот за градоначалник во Брвеница, што според изворот покажува дека партиските пресметки и етничката мобилизација често го потиснуваат прашањето за квалитетот на управувањето.

Меѓу наодите на ревизорите се непланирани капитални расходи, слабости во документацијата и надзорот, ненаплатени побарувања и долгорочни финансиски обврски. Овие наоди, како што се наведува, бараат институционална проверка и одговорност, но отвораат и поширока политичка дилема околу тоа колку граѓаните го добиле квалитетот на животот што го очекувале од своите избраници. Според изворот, токму тука се отвора можноста ДУИ да направи политички исчекор, така што евентуалните неправилности во работењето на нивниот кадар ќе ги прифати одговорно и ќе побара институционална разврска. Само на тој начин, се оценува, партијата ќе се ослободи од хипотеките на истрошените кадровски решенија и ќе ја истакне грижата за сите граѓани пред етничкото пребројување.

Изворот потсетува дека долги години токму Кичево беше „воен плен“ и симбол на политичкото надмудрување околу етничката припадност на градоначалникот, при што на секои локални избори ДУИ мобилизираше и гласачи од странство за да обезбеди победа на својот кандидат. Но, како што се нагласува, се покажало дека победата на изборите не е сама по себе доказ за успешно управување. На крајот, граѓаните не мерат колку е силен етничкиот блок, туку дали имаат почист град, подобра инфраструктура, функционални услуги и одговорна општинска власт.

Во тој контекст, изворот оценува дека некогашната идеја за зелена надетничка политика можела да биде основа за поинаква енергија — политика што ќе ги обединува луѓето околу животната средина, јавните услуги, економијата и квалитетот на живеењето, а не само околу етничката припадност. Ревизорските наоди за Кичево, според изворот, го отвораат прашањето дали политичките партии ќе почнат да се натпреваруваат според квалитетот на управувањето и грижата за сите граѓани, наместо според силата на етничката мобилизација. Заклучокот што произлегува е дека на ДУИ не му е потребен стариот, амортизиран политички багаж, туку одговорен однос кон институционалната проверка и фокус на секојдневните потреби на граѓаните.