Пратениците во Лондон избегнуваат данок за најбогатите, но гласачите бараат поинаква политика

Британските пратеници сè уште не сакаат да зборуваат за повисоки даноци за супербогатите, иако јавноста во Обединетото Кралство во голема мера го поддржува тоа. Според истражувањето на организацијата Tax Justice UK и Универзитетот Стратклајд, спроведено врз интервјуа со 30 политичари од Вестминстер, Холируд и Сенед, причината не е недостаток на докази, туку длабоко вкоренет политички страв, економска несигурност, институционално влијание и желба за самоодржување на парламентот.

Во првиот буџет на Џон Хили оваа недела, според изворот, ќе се види дали економските политики навистина ќе го исполнат ветувањето на Енди Барнам за крај на неолиберализмот.

Анкетите покажуваат дека британската јавност огромно го поддржува данокот на богатство за супербогатите, вклучително и три од пет гласачи на Реформ. Нееднаквоста во богатството — каде најбогатите 50 семејства во Обединетото Кралство имаат повеќе богатство од половината население — ја слабее економијата, ја разградува социјалната структура и ја поткопува демократијата. Самиот Барнам, тогаш градоначалник на Голем Манчестер, лани признал дека „претерано сме го оданочиле трудот, а недоволно богатството“.

Истражувањето открива дека проблемот не започнува во парламентот. Медиумите во сопственост на милијардери шират сценарија на страв, убедувајќи ги обичните сопственици на куќи дека „данокот на богатство“ ги погодува нивните домови, наместо офшор-холдинзите и имотите во милиони. Пратениците признаваат дека ваквите наративи влијаат врз нивната доверба. Еден пратеник од Лабуристичката партија изјавил дека молчи од страв да не изгуби локално финансирање, велејќи: „Се трудам да не бидам целосен бунтовник, зашто сакам уште една награда „Гордост во местото“ за навистина загрозен дел од мојата изборна единица.

Сепак, интервјуата открија и можност: ако партиското раководство заземе одлучен став за оданочување на богатството, повеќето пратеници од Лабуристичката партија би застанале зад него. Бидејќи Барнам е многу попријателски настроен кон повисоки даноци за богатството отколку Кир Стармер, кој ги нарече активистите за данок на богатство „трговци со змиско масло“, според изворот постои потенцијален простор за промена.