Од тротинети до шампон: луѓе што претураат по контејнери заштедуваат стотици фунти

Дерил Бејкер била шокирана кога видела купишта облека фрлени покрај контејнерите за рециклирање пред нејзиниот локален супермаркет. На неколку посети на контејнерите пронашла и низа други предмети, меѓу кои „сосема пристојна“ рамка за слики од Икеа и детски тротинети. Секогаш во потрага по начини да заштеди и згрозена од расипништвото, оваа штедлива мајка на две деца од северен Лондон ги прашала вработените во супермаркетот дали може да земе дел од тоа. Откако добила дозвола, „им обезбедив на децата целосно нови гардероби“, вели Дерил, 39-годишна, додавајќи дека чува работи за години што доаѓаат. За време на шестмесечен период оваа година, „веројатно заштедив стотици фунти“, вели слободната новинарка. Дерил ги набројува брендовите што ги спасила — Ралф Лорен, Најк и Норт Фејс, меѓу другите. „Останував без зборови“, вели таа. „Овие работи едноставно се расфрлани по подот.

Покрај облеката за своите деца и за внуците и внуките, таа чува дел и за себе. Другите ги донира или ги продава, вклучително и неодамна добиени 30 фунти за машка јакна од Барбур. Дерил се приклучила на редовите на таканаречените „нуркачи по контејнери“ — луѓе што претураат по комерцијални контејнери во потрага по богатства. Мотивациите вклучуваат штедење пари, давање предмети во добротворни цели и згрозеност од тоа колку често сосема употребливи предмети се фрлаат на отпад — или комбинација од сите три.

Тексашанецот Џеф Ферел веќе повеќе од 50 години претура по ѓубре. „Сè уште секој ден нуркам по контејнери со велосипед“, вели 72-годишникот што живее во Форт Ворт и има напишано книги на оваа тема. „Сè уште уживам исто толку, или повеќе, отколку порано.“ Џеф се смета себеси за „малку Робин Худ измешан со анархистичка директна акција“, претурајќи само во поимотни населби и подарувајќи многу од она што ќе го најде. „Речиси сè во нашиот дом е најдено, и никогаш не купувам, на пример, сапун или тоалетни производи или медицински материјали, или чевли и облека и алати и градинарски материјали“, вели тој. Џеф бара фрлен метал за продажба во отпадна станица, што, како што вели, му носи околу 150 долари (110 фунти) на секои две недели. Неговата сопруга ги продава другите негови наоди, како „антиквитет или парче накит“, на Ибеј. Преку заштеди и продажба на повредните предмети, тој проценува дека неговите наоди вредат „десетици илјади долари годишно“.

Додека нуркањето по контејнери порано се сметало за табу, денес тоа е нешто со што многу луѓе се гордеат и за што објавуваат онлајн. Мили Дајмонд, стилистка од Лондон, објавува видеа на ТикТок од нејзиното претурање по контејнери. Но таа има многу специфична цел — да открие ткаенини и облека што може да ги спаси и преработи во нови предмети, од кои некои потоа ги продава. Таа проценува дека еден фустан што го нашла вредел 600 фунти. „Малку сум како страчка. Сакам да собирам работи од улица или од каде било каде што има бесплатна работа. Ако видам нешто што ми го привлече окото, тогаш ќе го земам. “ Мили, 36-годишна, почнала да нурка по контејнери откако забележала ткаенини фрлени од бизнис што се затворил. „Буквално се качив во контејнерот. Излезе дека тоа биле купишта винтаж облека.

За Шарлот Бејфорд од Есекс сè е прашање на тајминг. Нејзините најдобри наоди доаѓаат кога студентите на Универзитетот во Есекс си одат дома за летото и фрлаат сè што не сакаат да го носат со себе. Тоа вклучува и полуисполнети тоалетни производи. „Не сум купила шампон осум години“, вели 44-годишната продавачка. „Би рекла дека тоа ми заштедило пари. “ Како и другите нуркачи по контејнери, Шарлот голем дел од наодите ги дава во добротворни цели. Но таа исто така го исполнила домот со спасени предмети и продава некои повредни работи. Храната, сè додека останува затворена, исто така е дозволена. „Најдов конзерви печен грав од Хајнц, сосема во ред. Сосема сум среќна да ги јадам тие“, вели Шарлот. Но дали земањето работи од контејнери и нивното задржување е прифатливо во очите на законот? Џеф, кој е почесен професор по социологија на Тексашкиот христијански универзитет, вели дека многу американски градови ја направиле практиката нелегална, вклучително Њујорк, Кливленд и Вичита. „Нуркањето по контејнери се смета за нелегално затоа што тоа што е фрлено сега му припаѓа на градот. . . или на приватната компанија што ги обезбедува контејнерите.