Медицинска сестра од Охрид тврди дека со часови барала лекарска помош пред да го загуби плодот во 24. недела од бременоста

Медицинската сестра Љубица Шавреска јавно се обратила до Министерството за здравство и до министерот, изнесувајќи тешко лично сведоштво за третманот што, како што тврди, го добила во повеќе здравствени установи додека била во 24+3 гестациска недела, пред нејзината бременост да заврши со загуба на плодот. Според нејзиното сведоштво, сè започнало околу 3:30 часот кога почувствувала болки, силно затегање и притисок во пределот на половината, по што веднаш се јавила во дежурната служба на гинеколошкото одделение во Охрид.

Шавреска, која наведува дека десет години работи во здравството – две години во приватниот и осум во јавниот сектор – детално го опишува патот од првите болки во Охрид, преку преглед во Струга, повторното враќање во Охрид, заминувањето во приватната болница „Плодност“, потоа на Клиниката во Скопје и конечно во „Систина“. Таа тврди дека во Охрид била прегледана од д-р Горан Маркоски, кој, како што пишува, дошол видно нервозен и нерасположен, ѝ ја објаснила состојбата, а тој ја прегледал со ехо на абдоменот во преглед што траел можеби две минути и ѝ кажал дека болката е поради тоа што бебето е со нозете надолу и дека така притиска.

Според нејзиното сведоштво, ѝ биле дадени четири таблети „Дабростон“, а потоа лекарот телефонски ѝ рекол на медицинската сестра да не го буди за, како што го цитира Шавреска, „такви глупости“ во три и пол часот, туку само доколку дошла жена да се породи. Бидејќи болките се засилувале, Шавреска заминала во Струга, каде што, според неа, д-р Виолета Насуфи првично не сакала да ја прими бидејќи доаѓала од Охрид.

Станува збор за лично сведоштво на Шавреска. Нејзините наводи за постапувањето на конкретни лекари, медицински персонал и здравствени установи се нејзини тврдења и од објавата не може независно да се утврди дали биле направени медицински пропусти, ниту дали поинакво постапување можело да го промени исходот од бременоста. За таква оценка се потребни медицинска документација и стручен надзор.

Сведоштвото на Шавреска отвора прашања за достапноста и навременоста на гинеколошката здравствена заштита во дежурните служби, како и за начинот на кој се постапува со бремени пациентки кои бараат помош во ноќните часови. Таа изнесува детален опис на патот што го поминала од Охрид до Скопје, барајќи лекарска помош додека крварела и молела за преглед, пред бременоста да заврши со загуба на плодот.

Обраќањето до Министерството за здравство и до министерот доаѓа во момент кога јавноста сè почесто реагира на случаи во кои граѓани тврдат дека не добиле соодветна здравствена грижа. Шавреска, која самата работи во здравствениот систем, со своето сведоштво укажува дека и вработените во здравството можат да се најдат во ситуација кога не добиваат навремена помош.

Од изнесеното сведоштво не може да се утврди дали и какви последици ќе имаат наводите на Шавреска, ниту дали надлежните институции ќе поведат постапка за проверка на наводите. Нејзиното обраќање останува јавно изнесено лично сведоштво, а евентуална стручна и институционална оценка на случајот би барала увид во целокупната медицинска документација и мислење на независни стручни лица.