Манчестер Сити и илузијата на неказнивост: кога дипломатијата се преговара во фудбалски трибунал

Збирката протечени е-пораки и документи што на крајот ќе доведат до кризата во која сега е вплетен Манчестер Сити беше објавена од Der Spiegel во 2018 година, а она што најмногу изненадуваше често беше тонот на комуникацијата на клубот, исто колку и нејзината содржина. За претседателот на Сити, Халдун ал-Мубарак, доверлив советник на кралското семејство на Обединетите Арапски Емирати, се тврдеше дека „повеќе би сакал да потроши 30 милиони на 50-те најдобри адвокати во светот за да ја тужи УЕФА следните 10 години“ отколку да прифати казна. Во истиот пакет документи, адвокатот на Сити, Сајмон Клиф, тврди дека „УЕФА не реагира на ништо освен на агресија“ и ја загрозува европската фудбалска управа – која во тоа време го гонеше Сити поради наводни финансиски нерегуларности – со „уништување на нивните правила и организација“.

Од безбедно растојание, веста дека еден од најуспешните англиски фудбалски клубови е прогласен за виновен по повеќе од 100 обвиненија за финансиски нерегуларности може да изгледа како нешто неважно, густа шума од спортски детали што и посветените навивачи понекогаш тешко ја разбираат. Но случајот на Сити оди подлабоко од еден клуб, една лига, дури и еден спорт. Во основа, тоа е парабола за моќта. Не станува збор едноставно за фудбалски клуб, туку за ценето културно богатство кое случајно е во мнозинска сопственост на милијардерот шеик Мансур бин Зајед ал-Нахјан, заменик премиер на ОАЕ и брат на претседателот.

Откако Премиер лигата ги објави обвиненијата против Сити во 2023 година, случајот се разговараше не само на ниво на управни одбори, туку и на дипломатско ниво. Само минатиот месец, Bloomberg објави дека официјални претставници на ОАЕ предупредуваат дека неповолна пресуда против Сити би можела да загрози милијарди емиратски инвестиции во Обединетото Кралство. Билатералната трговија меѓу двете земји надмина 25 милијарди фунти во 2025 година. Логичната почетна точка е да се забележи колку е апсурдно тоа што надворешните односи на оваа земја ефективно се преговараат во фудбалски трибунал – дека транзицијата кон чиста енергија на Обединетото Кралство е некако условена од тоа дали панел ќе одлучи дали тренерскиот договор на Роберто Манчини бил фер или не.

Токму затоа беше толку лоша идеја Премиер лигата да дозволи цели држави да инвестираат во фудбалски клубови. Со текот на времето беше неизбежно прашањата за спортска заслуга и интегритет да се испреплетат со прашања за дипломатија и тврда моќ. Во 2024 година, во одделен случај против Премиер лигата, Сити се обиде да го дискредитира основниот модел на управување на лигата, тврдејќи дека двотретинското мнозинство потребно за изгласување предлози претставува „тиранија на мнозинството“ – што дава добра претстава за тоа што Абу Даби мисли за основната демократија.

Во овој момент вреди да се потсетиме дека ова е фудбалски клуб во мнозинска сопственост на држава која, според извештаите на Обединетите нации, ги прекршува ембаргата за оружје во Судан и Либија, и која, според Human Rights Watch, е одговорна за широко распространети акти на политичка репресија и кршење на правата. Од годините на воинствена реторика, прикриени закани, правни предизвици и отровни брифинзи без припис, пристапот на Сити делумно се чини дека се состои во дискредитирање на самата идеја дека некој е способен да го регулира.