Мал данок за банките не е крај на светот за кредиторите

Зголемувањето на данокот за банките не мора да значи крај на светот за кредиторите, сè додека канцеларот Џон Хили не претера со завртувањето на копчето. Според анализата на UBS, удвојувањето на дополнителниот данок од 3 на 6 отсто би ги намалило профитите на британските банки во просек само за околу 2 отсто, со влијание од приближно 3 до 4 отсто за банките фокусирани на домашниот пазар — NatWest и Lloyds. Тоа тешко може да се нарече насилна промена во оперативната клима или разорен удар за акционерите и за извршните директори чии бонуси зависат од капиталот.

Банките, се разбира, имаат свој аргумент: зголемувањето на данокот за нив е рамно на оданочување на националниот раст. Ако се зголеми она што банките го плаќаат, ќе се исплаќа помала камата на депозитите, а кредитите ќе поскапат, што на крајот ги погодува сите. Во теоријата тоа е кохерентно — во идеален свет канцеларот би ги намалувал трошоците на капиталот при секоја можност. Во реалноста, Хили се соочува со повеќе конкурентни барања, дури и од деловното лоби кое е многу пошироко од банките.

Според пишувањето на весникот, канцеларот веројатно ќе ги зголеми даноците за банките во буџетот следната недела. Во климата на обиди да се „остане на курсот“ со фискалните правила преку наоѓање пари некаде, допирањето до банките е разумна политика — или барем подобра од повеќето алтернативи. Условите за банките денес се очигледно благи: неисплаќањата се историски ниски, а каматните стапки високи. Приносите на банките на материјалниот капитал се движат кон 20 отсто, бројка по која повеќето нефинансиски фирми би завидувале.

Сите индикации упатуваат на тоа дека Хили ќе избере само мали прилагодувања. Ако механизмот е дополнителниот данок што банките го плаќаат врз данокот на добивка од 25 отсто, зголемувањето од 3 на 8 отсто би значело дополнителни околу 2 милијарди фунти од целиот сектор. Можно е тој да не оди ниту толку далеку. Дивидендите или откупувањата на акции може малку да се намалат, но цените на акциите на двете банки пораснале за петтина во изминатата година.

Поентата е дека мало завртување на копчето за дополнителниот данок е подобро од другите начини да се извлечат некои две милијарди од банките. Данок на екстрапрофит би бил премногу произволен, а менување на начинот на кој се наградуваат депозитите на банките во Банката на Англија би изгледало како мешање во независноста на централната банка. Дополнителниот данок е добро разбран механизам. Сето тоа веројатно нема да ги запре жалбите на банките за губење на конкурентноста во однос на другите финансиски центри, но дополнителни 2 милијарди фунти или помалку од финансискиот сектор едноставно не звучат како пресвртница ако Хили постапи како што се очекува.