Мајка од Нерези секојдневно седи на часови со близначките со аутизам — државата не им доделила образовни асистенти

Мартина Младеновски од скопско Нерези, мајка на две првачиња, близначки со попреченост, бара државата да им го обезбеди законското право на образовен асистент. Нејзините девојчиња имаат аутизам и оваа година започнаа во редовно, инклузивно образование, но наместо да се посвети на нивното прилагодување на новата средина, таа веќе неколку дена седи со нив на час во основното училиште „Братство“.

Според она што го раскажува Мартина, проблемот не е изолиран случај, туку масовна појава — образовни асистенти нема за сите или за повеќето првачиња со попреченост. Таа објаснува дека на нејзините две ќерки им следувал само еден асистент, а одговорот што го добиваат од надлежните е дека се чека одобрение од Министерството за образование и наука, по што Основното училиште „Златан Сремец“ треба да распише конкурс и да ги ангажира асистентите.

„Не знам веќе по кој пат треба да се обратам и на која врата да тропнам за некој конечно да го слушне ова што го зборуваме ние родителите на деца со попреченост. Моите две девојчиња оваа година започнаа во редовно училиште. За нив тоа е огромна промена, нова средина, нови луѓе, нова рутина. И наместо да се фокусираме на нивното прилагодување, учењето и на сите убави работи што ги носи почетокот на едно ново поглавје, јас веќе неколку дена седам со нив во училиште. Зошто? Затоа што немаат обезбедени образовни асистенти, и тоа замислете, им следувало само еден. Одговорот што го добиваме е дека се чека одобрение од МОН, па потоа ООУ ‘Златан Сремец’ треба да распише конкурс и да ги ангажира асистентите“, раскажува Мартина.

Од први септември таа оди во училиштето и седи со своите две девојчиња на часовите. Таа е и мајка, и образовен асистент, и медицинска сестра, и физиотерапевт, и готвачка, но и мајка на мало бебе, братче на нејзините првоодделенки. Поради секојдневната обврска во училницата, Мартина е ускратена од можноста да се вработи, да остварува приходи и да плаќа придонеси за пензионерски денови.

Таткото мора да оди на работа и да заработува, зашто освен што требаат пари за живот, прегледите на девојчињата со попреченост семејството ги плаќа приватно, а суплементите во исхраната за нив не одат на рецепт. Така, семејството од Нерези самостојно ги покрива трошоците што не се обезбедени преку здравствениот систем, додека борбата за образовен асистент останува нерешена.

Случајот на Мартина Младеновски отвора пошироко прашање за спроведувањето на инклузивното образование во земјава и за административните процедури што родителите на деца со попреченост ги поминуваат на почетокот од секоја учебна година. Додека чекаат одобрение од министерството и конкурс во училиштето, родителите сами ги пополнуваат празнините во системот, а нивните деца го губат времето потребно за прилагодување и учење.