Историјата како алатка на будали за политикантски потреби

Професорот д-р Оливер Андонов во својот текст објавен на 11 октомври 2026 година во рубриката „Слободна зона“ ја критикува актуелната расправа за историската фигура Самоил, оценувајќи ја како политиканска злоупотреба на историјата за дневно-политички потреби. Тој наведува дека немал намера да пишува за Самоил, но кога веќе со денови во Македонија и Бугарија се води расправа и препукување за оваа историска личност, решил и тој да се вклучи во она што го нарекува „балканско-братучедска чорба како миродија“.

Андонов опишува дека во таа чорба се ставаат политички будалаштини кои ја користат историјата за дневно-политички, современи потреби на политикантите. Тој оценува дека тоа не е историски важно, но дека ќе влезе во историјата како изгубеност, глупост или будалаштина.

Во својот текст, професорот директно го споменува премиерот Мицкоски, наведувајќи дека тој со македонските граѓани, а и не само со нив, си игра „пу, пу, не важи“. Според Андонов, Мицкоски при тоа се обидува да набеди некој друг дека му измислил изјава.

Андонов прави паралела помеѓу историскиот период и денешното време, нагласувајќи дека за разлика од 10-от и 11-от век, кога живееле Самоил и неговиот современик Василиј II, сега сме во 21-ви век и постојат видео записи. Тој го опишува Василиј II со неколку епитети: Македонецот, Бугароубиец и Очовадник.

Текстот на Андонов е објавен во рубриките „Политика“, „Слободна зона“ и „ТОП 5“, а авторот е претставен како професор доктор Оливер Андонов. Фотографијата кон текстот е на А. Мехмети.

Критиката на Андонов доаѓа во контекст на повеќедневната расправа меѓу Македонија и Бугарија околу историското наследство на Самоил, која, според авторот, се користи за современи политички цели наместо за вистинско историско разбирање. Тој ја нарекува оваа појава „алатка на будали за политикантски потреби“, што е и насловот на неговиот текст.

Во поширокиот контекст на неговото пишување, Андонов го критикува начинот на кој политичарите ја третираат историјата како средство за дневно-политички потреби, наместо како поле за сериозно и одговорно истражување. Тој смета дека ваквата злоупотреба на историските личности и настани води кон изгубеност и будалаштина, а не кон вистинско разбирање на минатото.

Текстот на професорот Андонов претставува своевиден апел за одговорен однос кон историјата и за отфрлање на политикантските манипулации со историските факти и личности. Тој потсетува дека во денешно време, за разлика од средниот век, постојат видео записи кои можат да го потврдат или демантираат она што се тврди, што дополнително ја разоткрива неодговорноста на оние кои ја користат историјата за свои цели.