Германија ги зголемува трошоците за работна сила: колку повеќе пари добиваат работниците по час

Цената на работниот час во Германија продолжува да расте, што значи дека работодавачите издвојуваат сè повеќе средства за секој одработен час од своите вработени. Овој тренд директно се одразува на висината на заработувачката на работниците, но истовремено ја зголемува и вкупната цена на трудот што ја плаќаат компаниите во најголемата европска економија.

Според податоците што ги пренесува изворот, зголемувањето на цената за работен час е резултат на комбинација од неколку фактори — од една страна растот на бруто-платите, а од друга страна и зголемените придонеси што работодавачите ги плаќаат за секој вработен. Тоа значи дека вкупниот трошок за ангажирање работна сила не се движи само според основната плата, туку опфаќа и низа дополнителни давачки поврзани со социјалното осигурување и други законски обврски.

За работниците, ваквото движење во основа значи повеќе пари на нивната сметка за истиот број одработени часови, доколку растот на платите го надминува растот на давачките. За работодавачите, пак, тоа значи повисоки вкупни трошоци за одржување на постоечкиот број вработени, што може да влијае врз одлуките за нови вработувања, за инвестиции или за начинот на кој се организира работата.

Германија е најголемата економија во Европа и нејзините движења на пазарот на трудот често имаат пошироко влијание врз целиот регион. Зголемувањето на цената на работниот час во германската индустрија и услугите често се следи како показател за инфлациските притисоци, за конкурентноста на извозот и за преговарачката моќ на синдикатите во колективните договори.

Токму затоа овој податок не е само статистичка бројка — тој е сигнал за тоа како се менува рамнотежата меѓу платите и трошоците во еден од најважните пазари на труд во светот. Кога цената на работниот час расте, компаниите често реагираат со автоматизација, со преиспитување на обемот на производството или со пренесување на дел од трошоците врз крајните цени на производите и услугите.

Од перспектива на работникот, порастот на цената за работен час е позитивен сигнал бидејќи покажува дека трудот се вреднува сè повеќе и дека дел од економскиот раст се враќа кај оние што го создаваат. Од перспектива на економијата во целина, пак, останува отворено прашањето дали ваквиот раст е одржлив без да се загрози конкурентноста и без да се поттикне дополнителен инфлациски бран.

За македонските работници и компании, германскиот пример е особено релевантен поради силните економски врски — многу македонски граѓани работат во Германија, а дел од домашните фирми соработуваат со германски партнери. Затоа движењата на цената на работниот час таму често се чувствуваат и овде, преку извозот, преку повратните трансфери на средства и преку притисокот врз домашниот пазар на труд.

Она што е јасно од податоците е дека трошокот за работна сила во Германија расте и дека тој раст има конкретни последици и за работниците и за работодавачите. Како ќе се одвива понатаму зависи од преговорите меѓу синдикатите и работодавачите, од движењето на инфлацијата и од тоа колку брзо германската економија ќе успее да го преточи овој раст во одржлив развој наместо во дополнителен товар.