Европа во немири: колумнист предупредува на длабоки поделби и слабеење на системот
Европа се соочува со немири што предизвикуваат страв и претставуваат прикриена закана што добива сè поголеми размери, оценува колумнистот Љубомир Јованоски во текст објавен во печатеното издание. Според него, континентот што се декларира како простор на демократија, култура и вредности, во моментов гори во сопствениот егоизам, односно во состојба во која секој гледа само на себе.
Јованоски пишува дека начинот на кој се стигнало до хаос и дезориентација, како и протежирањето на саможивоста како начин на контрола на масите, ја достигнале својата кулминација. Тој смета дека веројатно зад сето ова стои тивкото распаѓање на системот, истиот оној што треба да ги регулира односите во општеството. Во моментов, како што наведува, тој систем како да попушта по сите шевови и изгледа истрошено, а повеќе како да не е способен да се справи со нараснатите спротивставени односи во општеството, без разлика на идеолошкиот предзнак.
Дека протестите се масовни и сè повеќе излегуваат од контрола, според колумнистот, сведочат грдите слики од поголемите градови на демократска Европа. Тој конкретно наведува дека Франција „гори“, дека популистичка Италија мака мачи со средини што претставувале џинови на економијата како Милано и Торино, како и дека од слични притисоци не се имуни ниту соседна Тирана или големиот Брисел, средиштето на европската администрација, која ја опишува како бирократска реплика на социјалистичките инструменти на управување.
Јованоски оценува дека Европската Унија во овој момент како да заличила на едно одамна исчезнато општество на Балканот. Тој потсетува на егоизмот на прикриените елити од СФРЈ и нивните потреби да го разиграат украдениот капитал од државниот трезор, што, според него, ја направило таа држава претесна за нивните планови. Потоа поставува прашање дали сето ова е можно да се повтори и кај економски џин како ЕУ.
Колумнистот забележува дека Европа гори, а учесници во немирите се речиси од сите профили на општествениот слој. Загрижувачки го оценува фактот што младоста сè погласно бара неизвесноста, која ѝ се пакува како иднина, да ја симне својата кју-клакс-клановска руба или маската на егоизмот, за да ѝ се вратат надежта и вербата во животот и неговите вредности.
И покрај критичката слика, Јованоски заклучува дека Европа е олицетворение на вредности од кои за миг исчекорила, но дека секако има капацитет и вредносен потенцијал да се врати на патот што води кон подобра иднина за сите. Текстот завршува со народна мудрост за чувањето на здравјето и животот на детето, со спомен на четата на Јане Сандански и на славејот како симбол на гласот и надежта.