Европа се подготвува за поголеми предизвици од Русија и Кина, додека односите со Вашингтон се стабилизираат

Односите меѓу Европа и САД остануваат сложени, но според анализата на Муџтаба Рахман, објавена во The Guardian, најголемите надворешни предизвици за континентот во следните 12 месеци ќе дојдат од Русија и Кина, а не од Вашингтон. Американскиот претседател ја ослаби довербата во НАТО, поттикна нови трговски тензии преку Атлантикот и внесе несигурност во сè — од американската поддршка за Украина до неговите територијални претензии кон Гренланд. Сепак, парадоксално, трансатлантските односи стануваат постабилниот дел од надворешното опкружување на Европа.

Според текстот, споровите на Европа со Вашингтон остануваат ограничени и во голема мера податни на преговори, за разлика од оние со Русија и Кина. Украинските способности за дронови, воените иновации и искуството од бојното поле ја направија Киев повреден партнер за Вашингтон, а американските одбранбени компании имаат корист од европската воена поддршка за Украина и од вооружувањето против Русија. САД, Данска и Гренланд соопштија дека постигнале договор со кој на САД ќе им се овозможи значително воено присуство на Гренланд. Трговските тензии ќе продолжат, особено околу европската регулатива за американските технолошки компании, како и недовербата во НАТО, но овие спорови се водат меѓу земји со длабоко поврзани безбедносни и економски интереси.

Ризиците што Русија и Кина ги претставуваат за Европа се поструктурни и сè повеќе водат кон ескалација. Русија станува поопасна затоа што станува послаба. Кремљ ги губи евтините и политички безболни начини да ја финансира војната во Украина, а првичните буџетски претпоставки за 2026 година се надминати од настаните. Воените трошоци продолжуваат да растат, поттикнати не само од потребата за опрема туку и од растечките трошоци за регрутирање војници за фронтот и исплата на компензации на жртвите. Како Владимир Путин ја финансира војната е сега „бојното поле зад бојното поле“.

Натамошното зголемување на даноците би наштетило на економијата која, надвор од воениот сектор, се приближува кон рецесија. Заемот стана поскап, а јавната потрошувачка — од училишта и болници до инфраструктура — се намалува за да се зачува воениот напор. Наместо да го турнат Путин кон компромис, руските економски предизвици најверојатно, барем првично, ќе го дадат спротивниот ефект. Ако очекува неговата економска позиција да се влоши следната година, Кремљ има силен поттик сега да ја подобри воената позиција. Тоа значи ескалација во Украина и против НАТО, што го објаснува неодамнешната ненајавена посета на Москва на директорот на ЦИА, Џон Ретклиф.

Кина претставува различен, но подеднакво сериозен предизвик. Години наназад Европа дебатираше дали Кина се натпреварува фер, но тој аргумент е практично завршен. Постои широк консензус дека кинеските субвенции, индустрискиот вишок капацитет, недоволно вреднуваниот девизен курс и извозно ориентираниот економски модел бараат политички одговор. Прашањето повеќе не е дали Европа треба да се брани од нефер кинеска конкуренција, туку до каде е подготвена да оди. Пекинг, пак, сè повеќе ги гледа европските трговски мерки, индустриската политика и агендата за економска безбедност како обид да се ограничи растот на Кина. Европскиот комесар за трговија и економска безбедност, Марош Шефчович, и неговиот кинески колега Ванг Вентао се сретнаа кон крајот на јуни и се обврзаа да решат голем број отворени прашања до октомври.