Економските митови не смеат да ја врзат раката на владата

Колумната на Лари Елиот за десничарските економски митови што ја ограничуваат владата на Енди Бернам треба да биде задолжително четиво пред буџетот на Џон Хили. Во неа се тврди дека Бернам мора да се спротивстави на неолибералните догми, а читателите реагираат со аргументи дека домашниот буџет не може да се споредува со начинот на кој се финансира државата.

Еден читател, кој 20 години тргувал со обврзници, потврдува дека аналогијата со домашниот буџет нема врска со тоа како британската држава се финансира. Парламентот гласа за трошењето, Министерството за финансии наложува на Банката на Англија, а Банката ги кредитира сметките во приватниот сектор. Даноците го повлекуваат тоатот подоцна. Истата сметководна логика ја разоткрива и „црната дупка“: секоја фунта државен заем завршува како финансиски актив што го држат домаќинствата, фирмите и пензиските фондови. Тоа не исчезнало во никаква дупка.

За тројната заклучена пензија се дебатира како прашање дали Британија може да си ги дозволи пензиите, но влада што издава фунти не може да остане без фунти за да ги исплати. Џон Мејнард Кејнс и Клемент Атли го разбирале тоа, а во 2005 година и Алан Гринспен, тогаш претседател на Федералните резерви, им рекол на конгресмените дека „ништо не го спречува сојузната влада да создаде онолку пари колку што сака и да му ги исплати на некого“. Истото важи и за фунтата. Вистинското прашање, додал тој, е дали економијата ги создава реалните средства што се купуваат со тие пензии.

Друг читател оценува дека Елиот е во право кога вели дека владата на Бернам треба да ги предизвика неолибералните идеи, „догмите од изминатите четири децении“, ако сака да ја поправи штетата што конзервативците им ја нанеле на јавните служби.

Тоа води до неизбежното обвинување на Банката на Англија дека растот на платите е причина за инфлацијата, при што се игнорира релативно новото истражување во САД кое покажува дека најголемиот дел од инфлацијата на цените доаѓа од „компаниите што се обидуваат да ги задржат профитните маржи“. Друг читател изразува благодарност до Елиот што ја урнал всадената претстава дека не смее да се „искористи до крај кредитната картичка на нацијата“. Производството и трошењето се од фундаментално значење за крајното заживување на британската економија и за враќање на индустријализацијата.