Доктор Смрт“ со 98 мерки: буџет што не им наштети, но и не донесе надеж

Канцеларот Џон Хили го претстави својот прв буџет вооружен со 98 мерки, вкочанета насмевка и говор сосема без хумор. Како што забележува „Гардијан“, тоа барем им даде малку воздух за дишење и на него и на Лабуристите. Хили почна како да полага Хипократова заклетва — прво, не нанесувај штета. За прв буџет, оценува весникот, тоа можеби не е лоша работа, бидејќи сите можат да се сетат на мноштво канцелари што направиле неизмерна штета.

Проблемот, според текстот, е што докторот што Хили избра да го имитира не требало да биде „Доктор Смрт“. Хили не може да не изгледа како последниот човек што би сакале да застане покрај вашиот болнички кревет — лицето како да му е издлабено од очај. Кога ја отвори устата за најважниот говор во годината, тој само ја засили таа претстава. „Гардијан“ сликовито опишува како тоа звучи: порака за терминална болест, потоа признание за грешка, па слаба насмевка пред да премине на следниот пациент.

Хили започна со неколку ведри зборови — ведри по негови стандарди. Буџетот бил за работните луѓе. Зборуваше за глобални „спротивни ветрови“, кои според него се повеќе како бура, поточно ураган од кој сите ќе бидат среќни ако излезат живи. Спомена војни во Иран и Украина и растечките трошоци за енергија, а рече и дека владата предложила луѓето да складираат храна и вода пред апокалипсата, но дека, искрено, можеби и не вреди да се трудиме. „Свежа надеж за иднината на Британија“, рече тој — а зборот надеж, според весникот, му умре на усните.

Дури и обично ведриот Енди Барнам, кој седеше до него, изгледаше изгубен во сопственото чувство на бесцелност, без ни трага од насмевка. Единствената утеха, според текстот, е што ни Џон не може да биде толку депресивен како Рејчел Ривс — но Хили работи на тоа.

Повеќето буџетски говори обидуваат да раскажат приказна и да создадат кожерентна нарација за состојбата на економијата и плановите за поттикнување раст. Хили, пак, избра различен пристап: низа неструктурирани, случајни најави за трошење. Имаше и задолжително споменување на мини-буџетот на Лиз Трас и улогата на Ендрју Грифит во него — материјал што требало да биде плодна комична основа, но Хили не успеа да ја достави поентата. Единствениот навистина смешен момент беше ненамерен, кога рече дека енергетскиот секретар се спротивставил на „Џекдо“ — што требало да остане отворена тајна, а не да се објавува на светот. Ториевците не можеа да се воздржат од насилна смеа, а канцеларот се обиде да ја спаси ситуацијата со импровизација дека барем опозицијата е сè уште будна.