БТ го купува ТокТок: удобна зделка, но политички логична

БТ ја купи ТокТок во спасувачка зделка вредна 400 милиони фунти, со што се зачувуваат 900 работни места. Културната секретарка Лиза Нанди интервенираше откако беше потврдено преземањето, повикувајќи се на известување за интервенција во јавен интерес. Вирџин Медиа О2 остро реагираше, оценувајќи го потегот како „наместен договор маскиран како спасувачка зделка во јавен интерес“.

Сепак, и покрај ваквите критики, тешко е да се види што поинаку требаше да направат министрите. Алтернативните пристапи, особено хаотичниот колапс на ТокТок без план за спасување на клиентите, носеа ризик од полоши исходи. Стравувањата дека ординациите и болниците би можеле да останат без врска, а илјадници ранливи клиенти без интернет, можеби беа претерани, но во ваква ситуација ризикот тешко се презема.

ТокТок имаше месеци да најде купувач, но не успеа да обезбеди кредибилна зделка, дури и кога нејзиниот малопродажен дел и големопродажната единица PXC беа понудени одделно. Разочараните потенцијални купувачи ја обвинуваат неволноста на БТ, како клучен снабдувач на ТокТок, да обезбеди финансиска поддршка за нов сопственички субјект. Од гледна точка на БТ, сепак, може да се разбере зошто уште еден фонд за приватни капитал за ТокТок не би значел подобрување во однос на претходниот. БТ ќе евидентира 100 милиони фунти како неплатен долг додека презема контрола.

Длабокиот проблем е што ТокТок, создаден од сер Чарлс Данстоун пред повеќе од 20 години, не извршуваше вистинска конкурентска работа во последно време. По повеќекратното префинансирање, компанијата беше финансиски загрозена. Според последните податоци, позајмиците изнесуваа околу 1,5 милијарди фунти, што е запрепастувачка сума за бизнис со загуби и само 1,5 милион малопродажни и 1 милион големопродажни клиенти. Телефонијата, потсетуваме, е игра со ниски маржи дури и кога работите одат добро.

Политичарите не добиваат слободен пропуст. Регулаторот Офком многупати им укажуваше на последователните влади дека во пазарот на широкопојасен интернет треба да постои режим на „снабдувач од последно средство“, како што е случајот со енергијата и водата. Логиката е едноставна: во крајна нужда, треба да постои начин владино поддржана операција да интервенира за да спречи ненадејни прекини и да бара уредно трајно решение. Но, факт е дека таков режим не постоеше за ТокТок. Оваа очигледна празнина во регулаторната поставеност треба да се реши за идните случаи.

Викенд-договорот со БТ, колку и да е проблематичен во теорија, има барем предност што не троши ниту еден денар јавни средства. Среднорочниот регулаторен тест ќе биде да се осигура дека БТ и Опреч не можат да ја злоупотребат предноста од голтањето на ТокТок. Имаше театрална размена на писма меѓу извршната директорка на БТ, Алисон Киркби, и шефицата на Офком, Дејм Мелани Доз. Киркби, во суштина, молеше за регулаторна милост за отстранување на политички проблем, додека Доз одговори дека примената на регулаторната рамка е законска должност. Како тоа ќе функционира во практика е неизвесно, бидејќи просторот за маневрирање изгледа огромен. Но, водечкиот принцип не е променет — големопродажните оператори мора да имаат пристап до мрежата на Опреч под разумни комерцијални услови. ТокТок не успеа да го направи тоа исплатливо, но тоа, на крајот, изгледа првенствено како приказна за сопственото опасно финансирање. Пакувањето на бизнисот во БТ е далеку од идеално, но не е најлошото прагматично решение.