Британските училишта можат да научат од Јапонија како се создаваат одговорни граѓани

Гласното емитување аудио, гледањето видеа или зборувањето на звучник во јавни простори е форма на антисоцијално однесување што ги изнервира осум од десет луѓе во Обединетото Кралство. Емили Брат, која работела во јапонски училишта, во текст за „Гардијан“ оценува дека казнувањето на „избегнувачите на слушалки“ нема да го реши проблемот, бидејќи таквото однесување е показател за подлабок општествен проблем — слабеењето на емпатијата.

Брат живеела во Јапонија од 2019 до 2021 година, каде што одржувањето на мирот е најважно и каде што може да бидете прекорени само затоа што зборувате во автобус. По враќањето во Англија, вели таа, почувствувала шок и срам од тоа како луѓето се однесуваат едни кон други и кон јавните простори. Како примери ги наведува сопствениците што ги оставаат кучињата да вршат нужда на улица и си заминуваат, користењето јавни тоалети како да се диви двегодишници и наметнувањето на звукот од бесконечното скролување по социјалните мрежи на цел вагон.

Јапонското општество, пишува авторката, не е без недостатоци и таа често негодувала поради степенот на покорност што го гледала. Но, живеењето таму покажало колку Британците можат да бидат себични. Како широко колективистичко општество, Јапонија го фаворизира општествениот хармонија и групната одговорност, а еден од водечките принципи е „меиваку во какенаи“ — идејата дека треба да се избегнува создавање непријатност за другите.

Работејќи во јапонски државни училишта, Брат била зачудена кога ученици на само пет години почнале вредно да ги редат столчињата и да го чистат приборот по завршувањето на спортскиот ден, без никој да им каже. Јапонските училишта не се потпираат целосно на чистачи: учениците ги метат ходниците, ги бришат клупите, ги празнат корпите и дури дезинфицираат и чистат тоалети. Оваа практика на чистење, дел од „токкацу“ (специјални активности), е дел од поширокиот пристап кон целосно образование и ги учи децата на лична одговорност и гордост за нивната околина.

Авторката нагласува дека тинејџер си останува тинејџер во секоја земја и дека е мит оти сите јапонски деца се вродено дисциплинирани совршени ангелчиња.

Владината акција против гласното емитување содржина, оценува Брат, може да функционира само заедно со поширок напор. Прво, казните мора навистина да ги изрекуваат оние што имаат овластување и тие треба да се чувствуваат безбедно и мотивирано да го прават тоа. Второ, потребно е повторно да се изградат општествените норми за грижата за другите да стане инстинктивна. Таа предлага копирање на јапонскиот пристап кон чистењето во училиштата како добар и лесен почеток, но потсетува дека одговорноста не е само на училиштата — родителите мора да дадат пример.