Британската влада бара од домаќинствата тридневни резерви, но дали има поголем план?

Британската влада ги повика домаќинствата да се подготват за непознати закани со тридневни резерви храна и вода. Според колумнистката на „Гардијан“, Зои Вилијамс, оваа порака не изгледа како претерана реакција, но ниту делува реалистично. Национални резерви на храна во Обединетото Кралство нема, а нема ги од 1990-тите години, кога беа укинати.

Вилијамс потсетува дека нејзината мајка чувала сандак со храна, главно кондензирано млеко, за случај на нуклеарна војна, сè до 1980-тите. Кога падна Берлинскиот ѕид, требало симболично да се изеде сета таа храна, но тоа не се случило — во 1990 година таа повторно почнала да собира резерви, овој пат поради Заливската војна. За време на стравот од милениумската грешка Y2K, во домот влегла голема количина флаширана вода, а по нападите од 11 септември водата веќе била со изминат рок, но сепак останала употреблива за миење.

Според текстот, една од осум домаќинства, односно едно од шест домаќинства со деца, веќе се соочува со несигурност во снабдувањето со храна — што значи дека не можат да бидат сигурни дека имаат доволно храна дури и без надворешни настани. Опсегот на можни катастрофи е толку широк што е тешко практично да се размислува за нив без паника. Вилијамс поставува прашања: дали се планира за неуспех на посевите во Обединетото Кралство или за колапс на глобалното снабдување со храна, што би значело потпирање на сопствените посеви? Дали се очекува непријателски чин како сајбер-напад или нешто поопипливо?

Препораката е секој човек да има три литри вода за пиење дневно, но авторката прашува дали е реално да се има толку вода, а да не се сподели. Според неа, нема решение на ниво на домаќинство кое не зависи од тоа дека вонредната состојба ќе биде многу кратка и дека колективниот одговор ќе биде подготвен да почне во рок од само неколку часа. Колку повеќе се размислува за вонредните состојби, толку помалку веројатно изгледа дека тие ќе бидат краткотрајни.

Суштината на стариот начин на подготвување — поради кој луѓето што го практикуваа беа исмејувани и гледани со сомнеж — беше тоа што тој беше имплицитно надвор од системот, односно планирање за свет без мрежа и без значаен ред. Проблемот на современите подготвувачи е што собирањето резерви за сопственото домаќинство, дури и со употреблив комплет за прва помош и нерасипливи намирници, делува смешно ако не се верува дека стои поголем план. Владата има незавидна задача да побара од граѓаните помалку да веруваат на иднината, а повеќе на нејзиниот авторитет.