Брисел со двојна агенда до 2030: вооружување кон Русија и проширување на Унијата со нови членки

Германскиот министер за одбрана Борис Писториус ја означи 2030 година како датум што треба да биде подготвен за почеток на војна со Русија, најавувајќи сериозни мерки за вооружување. Оваа оценка доаѓа во момент кога Европската унија истовремено разговара за проширување со нови членки, што според изворот создава сложена и ризична комбинација од безбедносни и политички предизвици.

Претседателката на Европската комисија, Урсула фон дер Лајен, го дели мислењето со својот наследник во германската влада, повторувајќи дека Украина победува и дека треба само уште малку да се издржи. Во истиот контекст, таа зборува и за проширување на Унијата со нови четири членки кои ги чекаат насоките од Брисел.

Според изворот, ставањето на Украина на таа листа, во услови кога Унијата сака да се трансформира и во некаква воена организација, без дијалог со Москва, претставува рецепт за нови кризи. Оваа двојна агенда — вооружување и проширување — се одвива без дијалог со Русија, што дополнително ја комплицира безбедносната слика на континентот.

Во тој контекст, Македонија и натаму се охрабрува од Брисел да го направи последниот чекор, односно да ги внесе Бугарите во уставот, за да им се приклучи на четворката нови членки. Претседателката на Европската комисија, раководена од реалностите на меѓународната политика, имено дека сојузите се формирани за да ги бранат интересите на своите членки кои имаат право на вето, го упатува Скопје на дијалог со Софија.

Причината е јасна: дури и доколку правото на вето се префрли на крајот од процесот на преговорите, членката Бугарија повторно ќе го има последниот збор. Софија, пак, не упатува на Брисел, но според изворот можно е овој пат, под притисок на европските сојузници, да прифати некаков про форма дијалог.

Актуелната политичка гарнитура во Македонија, со својот историски наратив, не може да ја оствари целта наречена добрососедски односи, па спремноста веднаш да отвори дијалог со Софија е само една дипломатска пуфка. Едноставно, сегашната власт би била збришана од политичката сцена доколку се обиде да направи макар и најмала корекција на курсот кон Софија, а камоли вакво нагло свртување кон добрососедски односи, какво што очекува Брисел.

Според изворот, Македонија е заглавена на многу долг рок: се додека нешто битно не се смени во свеста на гласачите кои се изложени на само еден наратив — оној на власта кој е бескомпромисен. Опозицијата сеуште нема изградено сопствен наратив за да и парира на власта, зашто се плаши дека само ќе губи спротиставувајќи му се на националистичкиот.

Изворот забележува дека она што Европа го бара од Македонија, да се ослободи од правните илузии и да ја прифати реалноста на компромисот, таа не е во состојба да го направи во однос на конфликтот во Украина. Причината е дека и нивните актуелни политичари ќе бидат збришани од политичката сцена доколку ја признаат реалноста дека една нуклеарна сила не може да биде поразена и дека не смеат да се игнорираат нејзините барања.

Оваа паралела ја отсликува длабоката противречност во европската политика: од една страна, Брисел бара од кандидатите за членство да прифатат тешки компромиси и да ги надминат историските наративи, додека од друга страна, самиот не е подготвен да го направи истото во однос на најголемиот безбедносен конфликт на континентот. Во таква атмосфера, комбинацијата од најави за војна до 2030 година и истовремено проширување на Унијата со нови членки, без дијалог со Москва, според изворот, само создава предуслови за нови кризи.

Германскиот министер за одбрана Писториус, со означувањето на 2030 година како датум за почеток на војна со Русија, и најавата за сериозни мерки за вооружување, всушност ја потврдува тезата дека Европа се движи кон трансформација во воена организација. Фон дер Лајен, пак, со повторувањето дека Украина победува, ја зацврстува таа насока, додека истовремено ги охрабрува новите четири членки да ги чекаат насоките од Брисел.

За Македонија, оваа ситуација значи продолжување на неизвесноста. Брисел продолжува да го охрабрува Скопје да го направи последниот чекор, но во исто време го упатува на дијалог со Софија, која повторно ќе го има последниот збор дури и ако правото на вето се префрли на крајот од преговорите. Во услови кога власта не може да го промени курсот без политички последици, а опозицијата нема сопствен наратив, излезот од оваа ситуација останува нејасен на долг рок.