Брисел бара место на преговарачката маса за Украина, но сè уште не знае со што да го оправда

Европската Унија сака да биде рамноправен соговорник во преговорите за Украина, но меѓу дипломатската амбиција и реалната политичка моќ се отвора сè поголем јаз. Брисел зборува за европска стратегиска автономија, а не успева да изгради ниту убедлива внатрешна согласност за прашањата што непосредно го засегаат животот на неговите граѓани. Во такви околности, барањето место на преговарачката маса за Украина повеќе личи на обид да се зачува геополитичкиот имиџ отколку на израз на подготвеност Европа самостојно да ја обликува својата иднина.

Според анализата, постојат индикатори во меѓународната политика кога амбицијата престанува да биде показател на сила и почнува да станува доказ за нејзин недостиг. Токму тој индикатор денес се препознава кај ЕУ. Имено, Брисел сака да разговара со Москва, сака да биде присутен во преговорите за Украина и сака светот да ја третира Европа како геополитички фактор без кој не може да се донесе ниту една голема одлука за нејзината безбедност.

Според повеќе аналитичари што ја следат состојбата во Брисел, а кои во анализата се нарекуваат и „болниот во Европа“, меѓу желбата да се седи на преговарачката маса и способноста да се влијае врз она што ќе биде договорено постои огромна разлика. Како што се наведува, способноста да се влијае ефикасно врз геополитичките процеси не се премостува со декларации, самити, соопштенија или со избор на дипломат што ќе ја претставува Унијата. Таа се премостува со силна политичка волја и планирани зафати што имаат реален основ да се остварат, со единство, со конкретни инструменти на моќ и, пред сè, со способност да се донесуваат одлуки. А на Брисел, според анализата, му недостасува сето ова.

Токму носењето одлуки е всушност хроничен проблем на Брисел. Европската Унија се однесува како актер што има право на рамноправно место во големата геополитичка игра, но премногу често не успева да покаже дека располага со механизми што би го оправдале таквото барање. Нејзината дипломатска реторика одамна ги надмина границите на нејзината политичка оперативност. Таа зборува за стратегиска автономија, за европски суверенитет и за способност самостојно да ги брани своите интереси, а кога треба да се усогласат интересите на земјите членки, од големите зборови останува долга и мачна процедура на договарање.

Од сето тоа произлегува основното прашање што го поставува анализата: дали Брисел има тонус за она што го бара. Европската Унија, како што се оценува, се однесува како актер со право на место во големата геополитичка игра, но реално не успева да покаже дека располага со механизмите што би го оправдале таквото барање. Дипломатската реторика одамна ги надминала границите на политичката оперативност, а усогласувањето на интересите на земјите членки останува долга и мачна процедура.

Во такви околности, барањето на Брисел да биде присутен во преговорите за Украина и да биде третиран како геополитички фактор без кој не може да се донесе ниту една голема одлука за безбедноста на Европа, останува да стои наспроти јазот меѓу амбицијата и моќта. Анализата заклучува дека способноста да се влијае не се премостува со декларации и самити, туку со политичка волја, единство и конкретни инструменти, кои на Брисел му недостасуваат.