Барнам и левицата: аргументите се добиени, но дали проектот е прогресивен и на дело?

Во својот говор на партиската конференција во Ливерпул, премиерот Ендру Барнам порача дека „Британија долго време е на погрешен пат“, наведувајќи пет виновници: деиндустријализација, дерегулација, приватизација, штедење и Брегзит. Како што оценува колумнистот Овен Џонс, говорот беше проткаен со класна политика, со осуда на општество „управувано за влијателни интереси, а не во јавен интерес, со моќ во премалку раце“. Барнам се обврза да раскине со „погрешното размислување од последните 40 години“, ставајќи ги во ист кош и конзервативните и лабуристичките влади, и постојано го именуваше виновникот — неолиберализмот.

Тоа, според Џонс, е долгогодишното убедување на левицата: како што повоената влада на Клемент Атли воспостави социјалдемократски консензус што конзервативците го одржуваа една генерација, така и Маргарет Тачер остави наследство што го продолжи Новиот лабуризам. Ваквите ставови беа потиснати на маргините на партијата, иако и Тони Блер подоцна призна дека неговата задача била да надградува врз некои од нејзините потези, а не да ги враќа. Секое спомнување на неолиберализмот предизвикуваше потсмев кај мејнстрим политичарите и коментаторите, а дебатата за економија базирана на извлекување наместо на инвестирање, односно на финансијализација наместо на производство, беше потисната. Корбинизмот беше бунт против сето тоа — додека не се урна на брегот на Брегзит.

Кон ова Џонс го додава и новиот министер за надворешни работи, Ед Милибанд, кој им порача на оние што се спротивставија на геноцидот во Израел и беа бесни поради позицијата на лабуристите за Газа: „Бевте во право“. Тука се и катастрофалните минати војни поддржани од лабуристите — Ирак, Авганистан и Либија. Левицата, смета авторот, треба да се чувствува оправдано поради политичкиот пресврт што се случува, бидејќи беше исмејувана, демонизирана и маргинализирана за истите тие аргументи. Овој пресврт дојде откако фракцијата на Кир Стармер го изгради целиот свој проект врз спротивставување на левицата — стратегија што, според активистот Али Милани, кој беше дел од тимот на Барнам, речиси ја уништи партијата. Барнам стана премиер само затоа што левичарските гласачи се побунија, масовно преминувајќи кон Зелената партија на Зак Полански на дополнителните избори во Гортон и Дентон, а потоа и на локалните избори во Англија, Шкотска и Велс.

Но, како што забележува Џонс, победата на аргументите на реторичко ниво не е исто што и суштина. Барнам очигледно се движи кон државна интервенција, што се гледа во новото јавно тело „Грит Бритиш Грид“ и во осудата на приватизираната вода како „симбол на тоа што тргнало наопаку во Британија“. Сепак, целосна јавна сопственост на водата изгледа далеку, а „јавната контрола“ делува како прилично флексибилна етикета. Барнам се обврза на голема изградба на нови општински домови и на спречување на нивната продажба преку правото на откуп, но веќе се повлече од ветувањето целиот буџет од 39 милијарди фунти за достапни домови да се потроши на општински и социјален стан. Клучно, тој останува посветен на задушувачките фискални правила што го блокираат инвестирањето во инфраструктурата и услугите, особено затоа што нема ветување за зголемување на даноците за имотните. Додека обврската за национална служба за нега е крајно добредојдена, укинувањето на тројната заштита на пензиите останува отворено прашање.