Аргентина славеше голема фудбалска легенда, а Македонија остана со горчливата вистина за изгубената репрезентација

Додека цела Аргентина плачеше од гордост, гледајќи го последното танго на фудбалскиот бог Лео Меси во дресот на својата репрезентација, во Македонија солзите имаа сосема поинаква тежина. Тие не беа солзи на благодарност за една завршена ера на сјај, туку солзи за репрезентацијата која, според многумина, ни беше одземена. Синоќа на глобалната фудбалска сцена се случи нешто што остави огромен траг врз историјата на спортот — големиот Меси се збогуваше со својата репрезентација. Низ сите тие емоции, низ скромните изјави, низ гордоста на навивачите на трибините и почитта од соиграчите на теренот, се роди вистинската болка која ја чувствува секој вистински македонски навивач. Како ли само се чувствуваа илјадниците Аргентинци, како се чувствуваа низ годините, каква емоција и гордост тлееше над „Монументал“ — тоа е сликата што Македонија за момент ја имаше, и токму тоа е она што најмногу боли.

Прашањето што одекнува меѓу навивачите е едноставно, но тешко: кој дозволи Македонија повторно да биде предмет на потсмев, на шеги, на симната глава? Долги години напорна работа нè извадија од тоа, нè направија конечно гордо да одиме кон Градски, да сакаме да бидеме таму. И тоа не се однесуваше само на моменти на слава или на големи ривали — се однесуваше и на оние натпревари кога на трибините сме биле заедно со уште само 500 вистински навивачи. Но, се чувствувало дека можеме, се раѓала искра на надеж. Таа искра денес изгледа згасната, а гордоста заменета со разочарување.

Во изминатиот период многу често слушавме изјави од селекторот како тој навидум ја презема одговорноста, жртвено велејќи да не ја префрламе вината на играчите, за потоа веднаш да се префрли токму на тоа — индивидуални грешки, „подмладување“ затоа што старите веќе не можеле, спуштање на нивната самодоверба. Потоа следуваше и оркестриран напад по медиумите врз играчите кои ни донесоа моменти на радост. Ваквиот пристап, според навивачите, не е случајност, туку дел од ПР механизмите за спинување на ситуацијата во која се наоѓа македонскиот фудбал. Наместо искрена анализа и преземање вистинска одговорност, повторно се слушаат истите изговори на прес-конференциите, истите фрази што со месеци се повторуваат без суштинска промена.

Оние кои го следат македонскиот фудбал од самиот старт знаат дека вистинската страна на приказната секогаш е на страна на навивачите и играчите. Тоа се луѓето на трибините, оние кои патуваат на своја сметка на гостинските трибини, а не оние во ВИП ложите. Тоа се оние кои пеат, кои веруваат и кои остануваат и кога резултатот е лош. Токму затоа оваа приказна не е само за еден пораз или за една лоша серија, туку за чувството дека нешто што беше изградено со години, полека се распаѓа пред очите на оние кои најмногу го сакаат.

Спротивно на тоа, сликата од Аргентина е слика на благодарност и на гордост. Таму навивачите имаа можност да му оддадат почит на човекот кој со години ги носеше на грб, да го испратат со аплауз и со солзи радосници. Тоа е луксузот што го имаат нациите кои ја ценат својата фудбалска историја и кои ги чуваат своите херои. Македонија, за жал, во моментов не е на тоа место. Наместо да славиме и да градиме, ние плачеме за она што го изгубивме — за репрезентацијата која ни ја одзедоа, за искрата која згасна, за гордоста која повторно е заменета со потсмев.

Оваа приказна не е само спортска. Таа е приказна за тоа како една фудбалска нација може да се издигне и да падне во зависност од тоа кој ја води и со какви мотиви. Додека Аргентина славеше една завршена ера на сјај, Македонија остана со горчливата вистина дека нејзината најголема битка во моментов не е на теренот, туку во обидот повторно да се најде патот кон достоинството. Навивачите го знаат тој пат. Играчите го знаат тој пат. Останува прашањето дали оние кои одлучуваат имаат волја и искреност да го изберат.