Арапските гласови го решаваат израелскиот политички ребус

Парламентарните избори во Израел создадоа вистинска политичка драма, бидејќи резултатот е таков што ниту една коалиција нема мнозинство за да формира влада. Ситуацијата дополнително е комплицирана и напната поради рекордните освоени гласови на арапските листи, кои обезбедија 19 места во Кнесетот, израелскиот парламент. Тоа значи дека оној кој ќе направи коалиција со нив, всушност ќе направи влада. Но, останува отворено прашањето кој и дали воопшто ќе се одлучи на таков чекор.

Оваа политичка ситуација ја анализира проф. д-р Самуел Колономос Садикарио, кој во својот текст поставува директно прашање: дали ова сценарио потсетува на Македонија и дали се наѕира ликот на Бадентер и во Израел. Тој нагласува дека слични работи како во Израел се случуваат, а уште повеќе ќе се случуваат и во Македонија, пишувајќи ја колумната на 28 октомври.

Авторот се навраќа на своето искуство од пред 30 години, кога бил во Израел и таму слушнал жалења дека нема мајстори, работници и нема кој да ја копа земјата. Тој потсетува на една тогашна состојба во која шофер заработувал повеќе од познат хирург, а куќна помошничка не можела да се најде. Една професорка тогаш изјавила дека ѝ завидува на чистачката колку е убаво дотерана, додека таа самата изгледала неуредно, како, како што рекла, „од еврејските гета“.

Во тоа време, огромен број Евреи доаѓале од Русија, односно од Советскиот Сојуз, потоа од Франција, од Бугарија и понекој од Југославија, и сите биле со факултети и докторати, но никој не се наоѓал да биде бравар или работник. Авторот раскажува дека сретнал еден човек што свирел на виолина на улица како питач, а имал завршено два факултета, еден за музика, а другиот не се сеќава точно кој. Тој додава дека филхармониите се полни со такви маестровци, па новите остануваат на улица.

За среќа, како што забележува Колономос Садикарио, има Арапи, па барем градежништвото оди како што треба. За земјоделството, пак, едни негови роднини на север, близу Нахарија, зеле Филипинки и Тајланѓанки, бидејќи инаку нема кој да копа и да чува стока. Сега таму нема никого, вели тој, зашто неговите роднини „испариле“ од ракетирањето на северниот дел на Израел од Хезболах.

Авторот во текстот се осврнува и на односот на некои негови пријатели кон Иран и Хезболах, кои, како што вели, ги обожаваат до зад вселената, а него го гледаат како „лошиот Евреин што го тормози светот“. Тој ги прашува дали познаваат некој Иранец или некој од Хезболах, а тие одговараат негативно. Кога ги прашува дали познаваат некој Евреин, тие велат дека го познаваат токму него. Тој заклучува дека го познаваат него, кој стопати им се нашол во животот, а и тие нему, додека Хезболах и џихадистите што прават џумбус низ Европа за нив се „суперзлатни дечки“, а тој е „ѓубрето“.

Колономос Садикарио ја завршува својата колумна со размислување за тоа како многу години брзо ќе отидат и којзнае каков ќе биде светот. Тој тврди дека тој знае каков ќе биде, и заклучува дека она што денес се случува во Израел, истото тоа ќе се случува и понатаму, поврзувајќи го израелското политичко сценарио со она што, според него, се случува и во Македонија.

Изборниот резултат во Израел, со 19 места за арапските листи во Кнесетот, останува клучен фактор во политичката равенка, бидејќи без нивно учество во коалицијата тешко е да се обезбеди мнозинство. Токму затоа прашањето „да се биде или не“ во однос на соработката со арапските листи станува централно за израелската политичка сцена, а авторот го користи токму тој Шекспиров израз за да ја опише дилемата пред која стојат израелските политички чинители.