Американците ги напуштаат големите градови: 5.000 долари за преселба во мал град

Бриана Бејрути, самохрана мајка од Портланд, Орегон, вели дека претходниот живот во големиот град финансиски ја „уништувал“. „Живеев од плата до плата. Секој пат кога ќе се појавеше и најмал проблем, си велев: 'О, боже, децата ми требаат обувки, како ќе го платам тоа?' Како самохран родител, сè паѓа на моите плеќи“, раскажува таа.

Минатата година Бриана го напушти Портланд, метропола со 2,5 милиони жители, и со двете деца се пресели 2.000 милји источно во Манси, Индијана — мал град со 65.000 жители, универзитет и многу отворен простор. При преселбата ја искористи програмата што придонесува 5.000 долари за трошоците за преселба, со цел да се поттикне растот на населението. Таа продолжува да работи оддалечено за истата банка, па нејзината годишна плата од 107.000 долари останува непроменета, но за првпат успеа да купи дом. Во Портланд плаќала кирија од 1.290 долари месечно за стан, додека вкупните трошоци за хипотека, осигурување на домот и данок на имот за нејзината куќа во Манси изнесуваат 1.100 долари. Со понискиот данок на доход во Индијана, како и намалените трошоци за автомобилско осигурување и сметки за енергија, Бриана вели дека месечно е „во плус“ 600 долари. „Можам да живеам повеќе отколку порано. Кога децата ќе посакаат нешто, многу полесно велам да. Квалитетот на мојот живот драматично се подобри“, вели таа.

Бриана не е единствената што го замени големиот град за помал. Како што високите трошоци за живот продолжуваат да притискаат во САД, многу од најголемите градови бележат пад на населението бидејќи луѓето заминуваат во потрага по поевтини недвижнини. Извештај на Националната асоцијација на реагенти од 2025 година покажа дека за луѓето што се селат во друга сојузна држава, достапноста е главната причина. Како резултат на тоа, големи градови како Њујорк, Лос Анџелес и Портланд забележаа пад на населението во последните години, дополнително поттикнат од зголеменото прифаќање на работата оддалечено по пандемијата на ковид-19. Спротивно на тоа, некои мали градови и места низ САД, како Манси, бележат раст на населението по децении на опаѓање. Според официјалните податоци, минатата година во Манси живееле 65.466 луѓе, што е повеќе од 65.194 во 2020 година, но сè уште далеку под 71.828 жители во 1990 година.

За да се истакне и да ги поттикне работниците оддалечено да се преселат таму од други делови на Индијана, локалниот совет на Манси им нуди 5. 000 долари во готовина за покривање на трошоците за преселба. Тоа го прави преку веб-страницата MakeMyMove, која наведува неколку вакви програми за поддршка на преселба што ги нудат слични мали градови низ САД. Тие плаќаат претплата на MakeMyMove.

Бриана и нејзините деца се едно од околу 100 семејства што се преселиле во Манси преку програмата MakeMyMove. Таа вели дека претходно не слушнала за градот. Низ САД, MakeMyMove соопштува дека минатата година помогнала вкупно 1.000 луѓе да се преселат, а целта е тој број да се зголеми на 1.500 во 2026 година.

Научничката Елена Хрисостому, исто така, искористила програма за поддршка на преселба за да го замени големиот град за мал американски град. Во 2024 година се преселила од Сан Диего, Калифорнија, во Џексонвил, градче со 17.700 жители во руралниот дел на Илиноис. Преселбата ја поддржала Jacksonville Regional Economic Development Corporation (JREDC), која дала 5.000 долари во готовина, плус „пакет за квалитет на живот“ вреден 4.000 долари што вклучува бесплатни членства во теретана и карти за голф. JREDC вели дека, иако регионот „веќе е одлично место за живеење“, програмата за поддршка помага да се „заслади договорот“. Елена плаќала 3.000 долари за кирија на еднособен стан во Сан Диего, а сега поседува куќа со три спални соби со хипотека од 1.868 долари. Истовремено, нејзината плата се зголемила за 22 отсто откако сменила работа, а патувањето до работа се намалило од 15-минутно возење на само една минута. „Никогаш не мислев дека ќе можам сама да си дозволам куќа, секогаш мислев дека ќе ми треба партнер, а и тогаш, во Сан Диего, тоа би било многу тешко“, вели таа. „Едноставно е поослободувачко. Има повеќе сигурност и независност.“ Иако ниту таа ниту Бриана не жалат, тие признаваат дека има и одредени недостатоци во нивните нови животи.